Lenie 't Hart Zeehondenfonds

Voor Lenie ‘t Hart is Pieterburen verleden tijd

Met een “vaststellingsovereenkomst” heeft Lenie alle banden met Pieterburen verbroken. Zelf zegt zij hierover: “Het voelt als een vijandige overname.”

Wat betreft de berichtgeving over Lenie’s afscheid van Pieterburen moet nog wel het een en ander worden rechtgezet.

Zo is er geen sprake van dat Lenie “af zou zien van een vertrekbonus”. De werkelijkheid is dat er door voorgaande besturen geen goede pensioenregeling voor Lenie was getroffen. Ze heeft 12 jaar als vrijwilliger gewerkt en daarna 31 jaar lang een laag salaris gehad, hetgeen resulteerde in een slecht pensioen. Daarom heeft haar advocaat geprobeerd om een en ander te corrigeren - tenslotte heeft Lenie in 43 jaar de Zeehondencrèche opgebouwd - maar de nieuwe directie van Pieterburen had daar geen boodschap aan. Tenslotte heeft Lenie het maar zo gelaten…

Verder wordt gesuggereerd dat Lenie als adviseur aan de Zeehondencrèche in Pieterburen verbonden zou blijven. Daarover is Lenie heel duidelijk: “Daar kan op dit moment geen sprake van zijn.” De voornaamste reden van Lenie’s besluit om niet langer verbonden te willen zijn aan de Zeehondencrèche (en zelfs te eisen dat haar naam daar niet meer mag worden gebruikt) is het feit dat er zeehonden sinds de komst van de nieuwe directie behandeld zijn op een manier die als dierenmishandeling beschouwd moet worden. Niet alleen zijn hiervoor de bewijzen zwart op wit, maar ook RvT voorzitter Henk Bleker heeft dit onlangs in de media toegegeven. Reden genoeg voor Lenie om niets meer met Pieterburen te maken te willen hebben en ook reden voor de EHBZ-vrijwilligers in het veld om liever geen zeehonden meer naar Pieterburen te brengen.

Er is bij Lenie en de veldmedewerkers geen vertrouwen dat er in Pieterburen op dit moment goed met opgevangen zeehonden wordt omgegaan. Dat vertrouwen kan alleen terugkomen als er externe controle op het opvangbeleid en op de individueel opgevangen zeehonden mogelijk is. Zolang dat niet het geval is, kan Pieterburen niet de “veilige haven” zijn, die hulpbehoevende zeehonden nodig hebben.

Lenie is vooral heel teleurgesteld in de medewerkers van de crèche, waarvoor ze jarenlang bereid was haar hand in het vuur te steken, maar die nu in het kielzog van de nieuwe directeur er blijkbaar geen probleem in zien om vreselijke dingen over haar te zeggen. Zo zou ze hoge declaraties hebben ingediend. De werkelijkheid is dat zij heel veel privé geld aan zeehonden heeft besteed, en dat er nog steeds een fiks bedrag van door haar privé voorgeschoten kosten voor hulp aan zeehonden openstaat, dat de crèche tot nu toe niet heeft terugbetaald.

Ook wordt haar verweten dat ze “krampachtig vasthield aan haar verouderde methode”. De werkelijkheid is dat zij het belangrijk vond om niet zonder wetenschappelijke onderbouwing af te wijken van de door externe experts - waaronder Osterhaus - vastgestelde protocollen, die inmiddels overal ter wereld worden gehanteerd en gerespecteerd.

Tot slot heeft de directie geprobeerd Lenie te betichten van het ontvreemden van een aan haar persoonlijk geschonken legaat van € 50.000,=, dat volgens de directie “de Zeehondencrèche toekwam”. Inmiddels is vastgesteld dat Lenie volkomen terecht dit bedrag naar eigen inzicht mocht besteden aan initiatieven voor hulp aan zeehonden.

Lenie’s motto is: “Een zeehond zwemt altijd vooruit”. Zij doet hetzelfde: ze laat de ellende van haar vertrek uit Pieterburen achter zich en kan zich nu volledig vrij bezighouden met projecten van mensen die wél van zeehonden houden. En u kunt meehelpen die projecten mogelijk te maken, door uw bijdrage te storten op ABN-AMRO 52.78.61.324 t.n.v. Lenie ’t Hart Zeehondenfonds.

Lenie: “We hebben dankzij onze donateurs iets prachtigs kunnen neerzetten in Pieterburen. Nog geen twee jaar geleden kwamen we wereldwijd in het nieuws omdat er zoveel zeehonden moesten worden opgevangen. Meer dan anderhalf miljard kijkers hebben toen gezien hoe wij ons hebben ingezet voor de zeehonden. Dat was míjn werk. En dat kan niemand mij afnemen.”

 

Copyright Lenie 't Hart Zeehondenfonds © 2017