Dankzij de steun van de WWAR kon Lenie in de afgelopen twee weken in Iran een uitgebreid programma van activiteiten afwerken. Mede dankzij de succesvolle handtekeningenactie (inmiddels ruim meer dan 100.000 handtekeningen) is vooral ook in Iran de aandacht voor de bescherming van de Kaspische zeehond en de steur enorm toegenomen.
Dat biedt veel perspectief voor de toekomst en het gaf Lenie de mogelijkheid om met meerdere organisaties en instanties om de tafel te gaan zitten. Dit is haar verslag:
“Het Caspian Sea Wildlife Rescue Project ontwikkelt zich geweldig. Er is in de afgelopen jaren al enorm veel bereikt. In Iran wist bijna niemand dat er zeehonden waren in de Kaspische zee. En dankzij de inspanningen van deze jonge Iraanse club weet nu heel Iran dat de Kaspische zeehond bestaat, maar ook dat hij in gevaar is. En nu wil iedereen graag helpen.
Dit is bereikt door de zeehond voor de plaatselijke bevolking tot een symbool te maken. Door daarover op scholen en bijeenkomsten te vertellen, werd het voor iedereen ineens duidelijk dat het niet goed gaat met de zeehond en de steur en dus met de Kaspische Zee. En dat heeft velen de ogen geopend.
Mijn eerste bezoek tijdens deze reis was bij de Life Saving and Diving Federation in Teheran; een soort nationale KNRM. Zij willen de Kaspische zeehond graag als logo gebruiken en willen dan ook graag meehelpen om de Kaspische zeehond te redden. We hebben besproken dat dat het beste kan door twee dingen te combineren: als eerste de veiligheid van de vissers verbeteren (o.a. door opleiding, eerste hulp bieden, betere reddingsmiddelen aan boord etc.) en als tweede de redders van de Federatie door de wildlife rescuers te laten leren hoe om te gaan met zeehonden. Een prachtige combinatie, die veel kansen biedt voor de toekomst, want deze Federatie heeft steunpunten langs de 1000 km lange Iraanse kustlijn van de Kaspische Zee.
Daarna ben ik doorgereisd naar Gorgan aan de Kaspische Zee om op bezoek te gaan bij de lokale vissers op het schiereiland Myankali. Een aantal jaren geleden sloegen die vissers de zeehonden dood die in hun netten kwamen. Nu bellen ze de mannen van het Caspian Sea Rescue Team, die de zeehonden voorzichtig uit het net snijden. Die netten worden op dit moment nog vergoed door sponsoring uit Nederland. We ondersteunen de vissers ook met brandstof en kleding.
Weer een prachtige combinatie: de rescuers wilden de zeehonden redden en de vissers eigenlijk ook, alleen konden ze het zich financieel niet permitteren. Met hulp uit Nederland wel. Ze zijn zo blij met ons en we hebben heerlijke vis met ze gegeten.
Ook heb ik een bezoek gebracht aan een dagbesteding voor mensen met een verstandelijke beperking. Geweldig wat ze ook hier in Iran voor deze mensen doen. Het was er reuze gezellig en ze hadden een prachtig zeehondenkleed voor me gemaakt.
Heel geslaagd was ook een meeting met belangrijke media deelnemers in Gorgan. Een gelegenheid om veel goed contacten te leggen voor fondsenwerving en voor tv-programma´s over de Iraanse Zeehondencrèche.
