Dankzij financiële steun van WWAR (World Wide Animal Rescue, een zusje van Stichting DierenLot) konden Lenie ’t Hart vanuit Nederland en Amir Sayad Shirazi vanuit Iran naar Moskou reizen, om verslag te doen van het project langs de Iraanse kust van de Kaspische Zee.
Rusland is één van de vijf landen rond die Kaspische Zee en had de overige vier landen uitgenodigd om in Moskou de problemen van de bedreigde Kaspische zeehond te bespreken.
Al eerder (in 2006) vond op initiatief van Lenie een dergelijke bijeenkomst in Pieterburen plaats.
Toen kwamen vertegenwoordigers van de vijf landen rond de Kaspische Zee (Rusland, Kazachstan, Azerbajdjan, Turkmenistan en Iran) voor een workshop bij elkaar in Nederland. Dat resulteerde uiteindelijk in het door Lenie begeleide pilotproject in Iran, waarvan zij en Amir (de leider van het Iraanse project) nu in Moskou verslag deden.
“Sinds 1993 ben ik al betrokken bij de Kaspische zeehond die leeft in de Kaspische Zee. De toenemende vervuiling en de groeiende druk van menselijke activiteiten (jacht en visserij) hebben deze zeehond tot een bedreigde diersoort gemaakt. Ik heb presentaties gehouden op verschillende meetings in de landen rond de Kaspische Zee en heb in Nederland een workshop voor de vijf landen georganiseerd.
Doel daarvan was om te laten zien hoe wij het in Nederland hebben gedaan om de zeehond op de kaart te krijgen door de opvang van zeehonden en onze kennis van dit dier te vergroten door wetenschappelijk onderzoek. De zeehond is daardoor een symbool geworden.
Ik ben betrokken bij het opzetten van een pilotproject voor de Kaspische zeehond in Iran. De vrijwilligers die betrokken zijn bij dat project zijn getraind in mijn centrum in Nederland.
Eigenlijk maak ik overal ter wereld gebruik van mijn uitgangspunten voor bescherming van de zeehonden. In Iran hebben we die uitgangspunten ook toegepast:
– In kaart brengen van de problemen van de lokale bevolking, waaronder de vissers, door middel van een enquête.
– Een oplossing zoeken voor de belangrijkste problemen van vooral de vissers en de vrouwen. (In Iran betekent dat: het vergoeden van door zeehonden veroorzaakte schade aan visnetten, het uitreiken van een award voor het redden van een zeehonden, het beschikbaar stellen van (bedrijfs)kleding enz. Vrouwen maken handgeknoopte tapijten met afbeeldingen van zeehonden die worden verkocht. Met dit alles verbetert de kwaliteit van leven voor de lokale bevolking dankzij de zeehond.)
– Educatie op scholen, waardoor ook de nieuwe generatie het belang van een goed ecosysteem en de waarde van biodiversiteit leert inzien.
– Het opzetten van een rescue netwerk langs de Kaspische Zee, zodat er overal snel hulp kan worden geboden aan (zee)dieren in nood.
– Beginnen met wetenschappelijk onderzoek naar de leefwijze en de problemen van de zeehond.”